نوشته‌ها

ایجاد ارز رمزنگاری شده مبتنی بر بلاکچین با پشتوانه طلا

مترجم: محمدباقر ظروفچی

 

بانک کاراتا (KaratBank) در حال ایجاد یک ارز جدید مبتنی بر فناوری بلاکچین با پشتوانه طلا است. این در حالی است که امروزه از طلا برای مبادله کالا استفاده نمی‌شود و به طور سنتی به عنوان یک منبع امن سرمایه تلقی ‌شده ‌است. ترکیب این روش تاریخی با مدرن‌ترین روش حال حاضر یعنی ارز رمزنگاری شده، ممکن است ترکیب موردپسندی نباشد. هرچند یک کمپانی در حال انجام این کار است.

بانک کاراتا ادعا می‌کند که می‌خواهد از مزایای طلا در ارز رمزنگاری شده خود استفاده کند. آنها تاکید می‌کنند که طلا یک سرمایه قابل اطمینان در کل دنیا محسوب می‌شود درحالی که ظرفیت آن محدود و ارزشش با ثبات است. با مرتبط ساختن سکه بانک کاراتا (KBC) با طلای واقعی که ماهیتی فیزیکی دارد (در فرم طلای رایج 24 عیار که در بانک نگهداری می‌شود) هر توکن یک ارزش قابل اطمینان و باثبات دارد. سکه‌های این بانک براساس بلاکچینِ اتریوم، استفاده از قراردادهای هوشمند را ممکن می‌سازند. تیم مورد نظر سکه‌ها را به عنوان «پایه و اساس یک استراتژی برای ترویجِ پیاده‌سازی، زیرساخت و توزیع یک محصول امن‌تر و قابل اعتمادتر برای سیستم پرداخت» توصیف می‌کند. KBC با Karatpay که یک پلتفرم پرداخت آنلاین است مرتبط شده است.

وایت پیپر هدف نهایی karatbank را به این صورت توضیح می‌دهد: به‌طور کلی این سکه به عنوان ابزار پرداخت الکترونیک برای تمام کسانی طراحی شده که طلا را سنتی، امن و باثبات می‌دانند. در این وایت پیپر مزایای زیادی برای KBC ذکر شده است از جمله اینکه به طلای 24 عیار متکی است، امکان تبدیل آن به طلای رایج در هر زمان وجود دارد، در هر زمان و مکانی امکان مبادله بلادرنگ آن وجود دارد، می‌توان KBC را با سایر ارزهای رمزنگاری شده مثل بیتکوین خریداری نمود، انتقال بدون محدودیت و آزاد و کارمزدهای کم در ازای خدمات این بانک، ممکن می‌شود. از آنجایی که روزبهروز پرداخت با KBC بیشتر و بیشتر در جهان پذیرفته می‌شود این مزایا غیرقابل انکار است.

در ICO این ارز که از ماه مارس آغاز شده، هر KBC معادل با 0.05 دلار به فروش رسیده است. این تیم قصد دارد در 18 آوریل این ارز را روی یک صرافی بزرگ ببرد. آنها امیدوارند در 2020، 2 درصد نفوذ در بازار و 500 میلیون دلار از ظرفیت بازار را در اختیار داشته باشند.

مدیرعامل این مجموعه، هارالد سیز (Harald Seiz) در حوزه مشاوره مالی تجربه چهل ساله دارد. او که از موسسان و از اعضای هیئت مدیره karatbars نیز هست، دانش وسیع خود را در حوزه طلا و ارزهای دیجیتال به karatbank آورده است. او توسط اتحادیه توسعه اقتصادی و تجارت خارجی فدرال مدرکی افتخاری دریافت کرده است. بقیه اعضای تیم مدیریتی نیز دارای اعتبارات مدیریتی گسترده‌ از شرکت‌های مختلف مالی در آلمان هستند و مشاوران حرفه‌ای karatbar از دبی تا انگلستان این تیم را یاری می‌کنند.

تیم با دانش و اثبات شده karatbars، با تلفیق روش‌های سنتی سرمایه‌گذاری و نوآوری، امکان ایجاد انقلابی جدید در مسیر سرمایه‌گذاری ارزها را نوید می‌دهند.

منبع: cointelegraph

به‌کارگیری فناوری بلاکچین در شبکه ملی انرژی شیلی

مترجم: فرنوش قمی

 

به گزارش بخش تجارت مجله PV، اداره نظارتی انرژی شیلی  (CNE)اعلام کرده که فناوری بلاکچین را در شبکه ملی انرژی پیاده‌سازی خواهد کرد.

اداره نظارتی انرژی شیلی از بلاکچین برای تایید اطلاعاتی مانند هزینه‌های نهایی، میانگین قیمت‌های بازار، قیمت سوخت و انطباق با قوانین انرژی تجدید‌پذیر استفاده خواهد کرد. آندرس رومرو (Andrés Romero)، دبیر اجرایی CNE، اعلام کرد که حرکت به سمت فناوری بلاکچین به دلیل نگرانی برای امنیت داده‌ها انجام شده است.

رومر می‌گوید: کمیسیون ملی انرژی تصمیم دارد به این فناوری نوآورانه بپیوندد. ما می‌خواهیم از بلاکچین به عنوان یک دفتر اسناد رسمی دیجیتال استفاده کنیم که به ما اجازه می‌دهد تا مطمئن شویم اطلاعاتی که روی پورت‌های باز داده ارائه می‌دهیم تغییر نکرده است .

رومر همچنین افزود که این فناوری، اعتماد به اطلاعات ارائه شده توسط سازمان نظارتی، اعتماد سرمایه‌گذاران، سهامداران و عموم مردم را افزایش می‌دهد.

فناوری بلاکچین برای شرکت‌های انرژی مزیتی برای تنظیم‌کننده‌های مختلف در بخش‌های مختلف این صنعت است. شرکت  Global Platts اخیرا اعلام کرده است که اقدام به راه‌اندازی و استفاده از بلاکچین خود برای گزارش اطلاعات مربوط به نفت در امارات کرده است.

پروژه WePower از راه حل‌های فناوری بلاکچین برای ادغام داده‌های اندازه‌گیری با عملیات شبکه و تجزیه و تحلیل پیشرفته برای ایجاد «اندازه گیری هوشمند» استفاده کرده است. این پلتفرم مبتنی بر اتریوم اجازه می‌دهد تا مصرف‌کنندگان برای انرژی مورد نیاز خود به طور مستقیم به منابع انرژی تجدید‌پذیر متصل شوند.

منبع: cointelegraph

راهنمای مقدماتی نئو بلاکچین (Neo Blockchain)

مترجم: اکرم سبزمکان

 

نئو بلاکچین چیست؟

اگر به ارزهای رمزنگاری شده علاقمند باشید، احتمالا نام «Neo Blockchain» را شنید‌اید. نئو، قبلا با نام Antshares که به عنوان «اتریوم چینی» معروف است، شناخته می‌شد. نئو درحالی‌که به اتریوم شبیه است، ویژگی‌های جالبی دارد که آن را مستحق بررسی دقیق‌تر می‌کند. در این راهنما قصد داریم به بررسی عمیق نئو بپردازیم.

تاریخچه نئو بلاکچین

براساس وب‌سایت خودشان، نئو یک سازمان غیرانتفاعی مبتنی بر بلاکچین است که از فناوری بلاکچین و هویت دیجیتال برای دیجیتال کردن دارایی‌ها، مدیریت خودکار آنها با استفاده از قراردادهای هوشمند و تحقق «اقتصاد هوشمند» به‌وسیله یک شبکه توزیع شده، استفاده می‌کند.

هدف اصلی نئو این است که یک شبکه توزیع شده برای «اقتصاد هوشمند» باشد.  طبق گفته وب‌سایت آنها:

دارایی‌های دیجیتال + هویت دیجیتال + قرارداد هوشمند = اقتصاد هوشمند

نئو توسط شرکت تحقیق و توسعه مبتنی بر بلاکچین شانگهای، با نام OnChain توسعه داده شد. Onchain توسط مدیرعامل، دا هونگفی (Da Hongfei) و مدیر ارشد فنی، اریک ژانگ (Erik Zhang) تاسیس شد. تحقیقات در مورد نئو در سال 2014 آغاز و در سال 2016، Onchain به‌وسیله KPMG در لیست 50 شرکت رده بالای فناوری‌های مالی در چین ثبت شد.

پروژه نئو در دو مرحله تامین مالی شد. مرحله اول در ماه اکتبر 2015 به مدت 10 روز ادامه داشت که طی آن 5/17 میلیون توکن نئو به مقدار 550,000  دلار فروخته شد. در مرحله دوم، 22.5 میلیون توکن باقی مانده نئو ، 4.5 میلیون دلار فروخته شد.

نئو بلاکچین و  اقتصاد هوشمند

همان‌طور که وب‌سایت نئو بیان می‌کند، سه جزیی که اقتصاد هوشمند را تشکیل می دهند، عبارتند از:

  • دارایی‌های دیجیتال
  • هویت دیجیتال
  • قرارداد هوشمند

نئو بلاکچین و دارایی‌های دیجیتال

به هر چیزی در فرمت باینری (Binary) که حق استفاده از آن را داشته باشید، دارایی دیجیتال گویند. برای یک موجودیت دیجیتال، «حق استفاده» از آن برای واجد شرایط بودن به‌عنوان یک دارایی دیجیتال حیاتی است. نگه‌داری دارایی‌های دیجیتالی در محیط متمرکز می‌تواند بسیار پرخطر باشد.

با ظهور بلاکچین، مالکیت دیجیتال به مراتب امن‌تر شد. فناوری بلاکچین دیجیتالی کردن این دارایی‌ها را غیرمتمرکز، امن، قابل اعتماد و برای شخص ثالث آزاد می‌کند.

در نئو دو نوع دارایی دیجیتال می‌توان استفاده کرد:

  • دارایی‌های جهانی
  • دارایی‌های قراردادی

دارایی‌های جهانی توسط کل سیستم به رسمیت شناخته شده و می‌توانند توسط تمام قراردادهای هوشمند و مشتریان شناسایی شوند.

دارایی‌های قراردادی دارایی‌هایی هستند که فقط در قراردادهای خاص خود شناخته می‌شوند و نمی‌توانند در سایر قراردادها استفاده شوند. به عنوان مثالGNT، توکن Golem، را می‌توان در Golem استفاده کرد، اما  در Bancor نمی‌توان استفاده نمود.

نئو بلاکچین و هویت دیجیتال

این تعریف هویت دیجیتال در ویکی‌پدیاست:

یک هویت دیجیتال، اطلاعاتی در مورد یک موجودیت است که توسط سیستم‌های کامپیوتری برای معرفی یک عامل خارجی استفاده می‌شود. این عامل ممکن است یک شخص، سازمان، برنامه یا دستگاه باشد. ISO / IEC 24760-1 هویت را «مجموعه‌ای از ویژگی‌های مربوط به یک موجودیت» تعریف می‌کند.

برای دیجیتالی کردن دارایی‌ها، قابلیت اعتماد هویت دیجیتال بسیار مهم است. پلتفرم نئو از استاندارد هویت دیجیتال X.509 استفاده می‌کند، که پرکاربردترین مدل صدور گواهینامه دیجیتال براساس زیرساخت کلید عمومی است. همراه با استاندارد X.509، یک شبکه اعتماد، اعتبار صدور گواهینامه را به‌صورت نقطه‌به‌نقطه، پشتیبانی می‌کند.

تایید هویت در نئو توسط موارد زیر انجام می‌گیرد:

  • استفاده از ویژگی‌های چهره
  • اثر انگشت
  • صدا
  • پیامک
  • سایر روش‌های چند عامله .

قراردادهای هوشمند

قراردادهای هوشمند قراردادهای خودکار هستند. این قراردادها به طور خودکار  توسط دستورالعمل‌های خاصی که در کد آن‌ها نوشته شده و زمانی که شرایط خاصی رخ دهد، انجام می‌شوند.

حال، ویژگی‌های مطلوبی که در قراردادهای هوشمند می‌خواهیم چیست؟

هر آنچه در بلاکچین اجرا می‌شود باید تغییرناپذیر باشد و توانایی اجرا از طریق چندین گره را بدون به خطر انداختن یکپارچگی آن داشته باشد. در نتیجه، قراردادهای هوشمند در عمل باید سه چیز باشد:

  • قطعیت
  • خاتمه‌پذیری
  • ایزوله بودن (isolated)

ویژگی شماره 1: قطعیت

یک برنامه قطعی است اگر به ازای ورودی یکسان داده شده هربار همان خروجی را بدهد. به عنوان مثال، اگر 3 + 1= 4 باشد، 3 + 1 همیشه 4 است (فرض بر همان پایه). بنابراین وقتی برنامه‌ای یک خروجی را به مجموعه‌ای از ورودی‌های یکسان در رایانه‌های مختلف می‌دهد، برنامه قطعی نامیده می‌شود.

لحظات مختلفی وجود دارد که یک برنامه می‌تواند به شیوه‌ای غیرقطعی عمل ‌کند:

فراخوانی توابع سیستمی غیرقطعی: هنگامی که یک برنامه نویس یک تابع غیرقطعی را در برنامه خود فراخوانی می‌کند.

منابع داده غیرقطعی: اگر برنامه در طول زمان اجرا، داده‌ها را به‌دست آورد و منبع داده غیرقطعی باشد، برنامه غیرقطعی می‌شود. به عنوان مثال، برنامه‌ای که 10 جستجوی برتر گوگل در مورد یک درخواست خاص را به‌دست می‌آورد. این لیست ممکن است تغییر کند.

فراخوانی‌های پویا: زمانی که یک برنامه یک برنامه دوم را فراخوانی می‌کند، پویا نامیده می‌شود. از آنجایی‌که هدف فراخوانی فقط در طی اجرا تعیین می‌شود، ذاتا غیرقطعی است .

ویژگی شماره 2: خاتمه‌پذیری

در منطق ریاضی یک خطا به نام «مشکل توقف» (halting problem) داریم که در واقع، عدم توانایی فهمیدن اینکه یک برنامه خاص عملکرد خود را در یک زمان محدود انجام می‌دهد یا نه می‌باشد. در سال 1936، آلن تورینگ، با استفاده از مسئله قطر کانتور، متوجه شد که هیچ راهی برای دانستن اینکه برنامه خاصی می‌تواند در یک محدوده زمانی به پایان برسد یا نه، وجود ندارد.

بدیهی است که با این خطا، قراردادهای هوشمند به مشکل برمی‌خورند، زیرا قراردادهای تعریف شده باید در یک زمان معین به پایان برسند. اقداماتی برای اطمینان از  کشتن یا به پایان رساندن خارجی قراردادها و وارد نشدن به یک حلقه بی‌پایان که منابع را تخلیه می‌کند، وجود دارد:

  • نقص تورینگ: بلاکچین ناقص تورینگ، قابلیت محدودی دارد و قادر به ایجاد جهش و یا حلقه نیست. از این رو آنها نمی‌توانند وارد یک حلقه بی‌پایان شوند.
  • Step and Fee Meter: یک برنامه به راحتی می‌تواند تعداد «مراحلی» که انجام داده، یعنی تعداد دستورالعمل‌هایی که اجرا کرده، را پیگیری کند و سپس به یکباره تعداد خاصی از این مراحل را خاتمه دهد. روش دیگر Fee meter است. در اینجا قراردادها با پیش‌پرداخت اجرا می‌شوند. اجرای هر دستورالعمل نیاز به مقدار خاصی هزینه دارد. اگر هزینه صرف شده بیش از هزینه پیش‌پرداخت شده باشد، قرارداد منقضی می‌شود.
  • تایمر: در اینجا یک تایمر از پیش تعیین شده نگهداری می‌شود. اگر اجرای قرارداد بیش از حد زمانی باشد که برای آن در نظر گرفته شده، آن را به طور خارجی قطع می‌کند.

ویژگی شماره 3: ایزوله بودن

در یک بلاکچین، هرکس می‌تواند یک قرارداد هوشمند را بارگذاری کند. با این حال، قرارداد ممکن است، آگاهانه و ناخودآگاه حاوی ویروس و اشکالاتی باشد. اگر قرارداد ایزوله نشود، ممکن است کل سیستم را مختل کند. از این رو، مهم است که یک قرارداد در یک جعبه شنی (sandbox) جدا شود تا کل اکوسیستم را از هرگونه اثر منفی حفظ کند.

اکنون که این ویژگی‌ها را دیدیم، مهم است بدانیم که چگونه قراردادهای هوشمند اجرا می‌شوند. معمولا قراردادهای هوشمند با استفاده از یکی از دو سیستم زیر اجرا می‌شوند:

  • ماشین‌های مجازی: اتریوم و نئو از این روش استفاده می‌کنند.
  • Docker: فابریک (Fabric) از این روش استفاده می‌کند.

بیایید این دو را مقایسه کنیم و تعیین کنیم که کدام یک اکوسیستم بهتری می‌سازد. به خاطر سادگی، می‌خواهیم اتریوم (ماشین مجازی) را با  فابریک (Docker) مقایسه کنیم:

بنابراین، همان‌طور که مشاهده می‌شود، ماشین‌های مجازی، قطعیت، خاتمه‌پذیری و ایزولگی را بهتر برای قراردادهای هوشمند فراهم می‌کنند. با این حال، Dockerها دارای یک مزیت مشخص هستد. آنها انعطاف‌پذیری زبان‌های برنامه‌نویسی را فراهم می‌کنند.

در ماشین‌های مجازی (VM) مانند اتریوم، نیاز به یادگیری یک زبان کاملا جدید به نام solidity برای ایجاد قراردادهای هوشمند است. آنچه که توسعه‌دهندگان نئو قصد انجام آن را داشتند، ایجاد یک ماشین مجازی بود که تمام مزایای یک ماشین مجازی را به ارمغان بیاورد و همچنین انعطاف‌پذیری کدهای Docker را نیز داشته باشد.

شباهت‌ها با اتریوم

این اجتناب‌ناپذیر است که در بیشتر این مقاله نئو را با اتریوم مقایسه کنیم. اما پیش از آن بهتر است به برخی از شباهت‌ها نگاهی بیاندازیم.

  • هر دو آنها برای توسعه‌دهندگان dAPPS و ICOهای مختلف پلتفرمی بر روی بلاکچین فراهم می‌کنند.
  • همه چیز در بلاکچین از طریق مبادله دارایی‌های رمزنگاری شده انجام می‌شود. مثل اتر در اتریوم و GAS در نئو.
  • هر دو تورینگ کامل هستند. تورینگ کامل، ماشینی است که می‌تواند «هر چیزی را محاسبه کند» چرا که فضای حافظه نامحدود دارد. بنابراین اساسا ماشینی که این دو پروژه را هدایت می‌کند، یعنی EVM و NeoVM می‌توانند هر مشکلی را حل کنند زیرا فضای حافظه کافی در اختیار دارند.

جدا از شباهت‌هایی که وجود دارد، ویژگی‌های دیگر نئو که آن را از اتریوم متقاوت می‌کند بررسی کنیم.

دو توکن : NEO و GAS

اکوسیستم نئو دارای دو توکن است:

  • NEO – قبلا به عنوان Antshares شناخته می‌شد (ANS) .
  • GAS – قبلا به عنوان Antcoins شناخته می‌شد (ANC) .

نئو بلاکچین آزمایشگاه بلاکچین ایران بیتکوین 4

NEO

زمایشگاه بلاکچین ایران بیتکوین 5

NEO در مجموع 100 میلیون توکن دارد. مالکیت نئو، حق مدیریت و تصمیم‌گیری شبکه را به نگهدارنده می‌دهد. این حقوق عبارتند از: حسابداری، تغییر پارامترهای شبکه NEO و غیره. توکن NEO را نمی‌توان به زیرمجموعه‌های اعشاری تقسیم کرد وکمترین مقدار ممکن آن، 1 است. 100 میلیون توکن NEO به دو بخش تقسیم می‌شود. بخش اول شامل 50 میلیون توکن است که در طول ICO توزیع شد.

بخش دوم 50 میلیونی برای یک سال (تا 16 اکتبر 2017) مسدود شده است و فقط برای رشد و حمایت طولانی‌مدت پروژه‌های NEO و برای توسعه، بهره‌برداری و نگهداری اکوسیستم NEO در دراز مدت استفاده می‌شود. برنامه‌های این 50 میلیون توکن به شرح زیر است:

  • 10 میلیون توکن برای ایجاد انگیزه در توسعه‌دهندگان NEO و اعضای شورای NEO مورد استفاده قرار می‌گیرد
  • 10 میلیون توکن برای ایجاد انگیزه در توسعه‌دهندگان در اکوسیستم NEO استفاده می‌شود
  • 15 میلیون توکن برای سرمایه‌گذاری در پروژه‌های بلاکچینی دیگری که متعلق به شورای NEO هستند و فقط برای پروژه‌های NEO استفاده می‌شود
  • 15 میلیون به‌صورت تصادفی نگه داشته می‌شود
  • استفاده سالانه NEO در اصل نباید بیش از 15 میلیون توکن باشد.

GAS

نئو بلاکچین آزمایشگاه بلاکچین ایران بیتکوین6

اگر NEO توکنی است که حق رای دادن و تصمیم‌گیری در جامعه را به شما می‌دهد، GAS چیزی است که قراردادهای هوشمند و کارها را انجام می‌دهد. همان‌طور که از اسمش پیداست، GAS در واقع سوخت شبکه است. GAS چیزی است که به عنوان ارز در داخل اکوسیستم مبادله می‌شود. GAS، شبیه NEO دارای محدودیت 100 میلیون توکن درکل است. اما بر خلاف NEO قابل تقسیم است و حداقل واحد آن 0.00000001 می‌باشد.

تفاوت عمده دیگری بین این دو توکن وجود دارد. 100 میلیون NEO در بلوک پیدایش، یعنی اولین بلوک بلاکچین، در شبکه NEO تولید شده است. 100 میلیون GAS اما هنوز تولید نشده و متناظر با NEO ایجاد می‌شود. اگر NEO به یک آدرس جدید منتقل شود، GAS تولید شده، به آدرس جدید اعتبار‌دهی می‌شود.

سالانه 2 میلیون بلوک با زمان بیکاری حدود 15-20 ثانیه بین بلوک‌های متوالی تولید خواهد شد. نسل اولیه GAS به تعداد هشت GAS در هر بلوک است و این تعداد به یک GAS در سال یا یک GAS به ازای هر 2 میلیون بلوک کاهش می‌یابد تا جایی که یک GAS در هر بلوک تولید ‌شود. در بلوک 44 میلیونی، مجموع GAS تولید شده به 100 میلیون خواهد رسید و پس از آن هیچ GAS تولید نخواهد شد.

بر اساس الگوریتم:

  • 16 درصد از GAS در سال اول ایجاد خواهد شد
  • 52 درصد در چهار سال اول ایجاد خواهد شد
  • هشتاد درصد GAS در 12 سال اول ایجاد خواهد شد

GAS به طور نسبی مطابق با نرخ موجودی NEO به آدرس‌های مربوطه منتشر می‌شود. دارندگان NEO می‌توانند توکن‌های GAS را هر زمان که بخواهند مطالبه کنند. اگر ابزاری برای محاسبه مقدار GAS  معادل با مقدار NEO خود نیاز دارید، می‌توانید از این لینک استفاده کنید.( https://neotogas.com/)

برای ایجاد تجربه کاربری بهتر، شبکه NEO رای داده و آستانه‌ای را برای معافیت GAS از مقدار مشخصی از تراکنش‌ها و عملیات قراردادهای هوشمند تنظیم کرده است.

اگر تعداد زیادی تراکنش اسپم رخ دهد، کاربران با NeoID می‌توانند تراکنش‌ها و قراردادهای هوشمند خود را بر دیگران ترجیح دهند. اما با این حال اگر شما NeoID ندارید، می‌توانید با پرداخت GAS بیشتر، تراکنش‌های خود را اولویت‌بندی کنید.

 

مکانیسم اجماع  dBFT

نئو بلاکچین آزمایشگاه بلاکچین ایران بیتکوین7

قبل از آن‌که شروع کنیم، از basiccrypto  و مقاله Steemit آن برای این اطلاعات تشکر می‌کنیم.

یکی از بزرگترین چالش‌هایی که بیشتر سیستم‌های توزیع شده با آن مواجه هستند، اجماع است. این مشکل اغلب با نام «مسئله ژنرال بیزانس» ( (Byzantine General’s Problemیاد می‌شود.

مسئله ژنرال بیزانس چیست؟

نئو بلاکچین آزمایشگاه بلاکچین ایران بیتکوین8

تصور کنید که یک گروه ژنرال بیزانس وجود دارد که می‌خواهند به یک شهر حمله کنند. آنها با دو مشکل بسیار متضاد روبرو هستند:

  • ژنرال‌ها و ارتش‌های آنها بسیار از هم دور هستند، بنابراین قدرت متمرکز غیر ممکن است، این باعث می‌شود حمله هماهنگ بسیار سخت باشد.
  • شهر یک ارتش عظیم دارد و تنها راه برنده شدن، حمله هماهنگ در یک زمان است.

به‌منظور هماهنگی موفق، ارتش‌ در سمت چپ قلعه یک پیام‌رسان به ارتش در سمت راست قلعه با مضمون «حمله چهارشنبه»  می‌فرستد.

حال فرض کنید ارتش سمت راست برای حمله آماده نیست و می‌گوید: «نه. حمله جمعه» و پیام‌رسان را از طریق شهر به ارتش سمت چپ می‌فرستد. این جایی است که با مشکل مواجه می‌شویم.

اتفاقات زیادی ممکن است برای پیام‌رسان بیچاره رخ دهد. ممکن است اسیر، مجروح و یا کشته شود و با پیام‌رسان دیگری جایگزین شود. این امر باعث می‌شود که اطلاعات دستکاری شود و در نتیجه حمله و عدم هماهنگی به وجود ‎‌آید.

این به روشنی به بلاکچین اشاره می‌کند. زنجیره یک شبکه عظیم است. چگونه می‌توانید به آن اعتماد کنید؟ اگر برای کسی از کیف پول خود 4 اتر فرستادید، چطور مطمئن می‌شوید که کسی در شبکه نمی‌خواهد آن را دستکاری کند و 4 را به 40  اتر  تغییر دهد؟

ساتوشی ناکاموتو، خالق بیتکوین، با ابداع پروتکل اثبات کار (proof of work) ، قادر به حل مسئله ژنرال‌های بیزانس شد. این پروتکل به این روش کار می‌کند: فرض کنید ارتش در سمت چپ می‌خواهد پیامی را با عنوان «حمله دوشنبه» به ارتش در سمت راست ارسال کند، آنها مراحل زیر را دنبال خواهند کرد:

  • در مرحله اول، آنها یک «nonce» را به متن اصلی اضافه می‌کنند. nonce می‌تواند هر مقدار هگزا دسیمال تصادفی باشد.
  • پس از آن، آنها متن همراه با nonce را هش می‌کنند و نتیجه را مشاهده می‌کنند. فرض کنید ارتش‌ها تصمیم گرفته‌اند فقط پیام‌هایی را به اشتراک بگذارند که پس از هش کردن، نتیجه آن با پنج صفر آغاز شود.
  • اگر شرایط هش تضمین شده باشد، پیام‌رسان را با هش پیام ارسال می‌کنند. اگر نه، آنها به تغییر تصادفی مقدار nonce ادامه خواهند داد تا نتیجه دلخواه خود را به‌دست آورند. این عمل بسیار خسته‌کننده و وقت‌گیر است و قدرت محاسباتی زیادی لازم دارد.
  • اگر پیام‌رسان در شهر دستگیر و پیام دستکاری شود، طبق خواص تابع هش، هش تغییر عمده‌ای خواهد کرد. اگر ژنرال‌ها در سمت راست، ببینند که پیام هشدار با مقدار مورد نظر صفر شروع نمی‌شود، می‌توانند به راحتی از حمله صرف نظر کنند.

این پروتکل اثبات کار است که توسط بیتکوین استفاده می‌شود. مشکل این است که اثبات کار بسیار ناکارآمد است. مطمئنا مکانیسم‌های اجماع بیشتر وجود دارد. به عنوان مثال اتریوم قصد دارد از طریق پیاده‌سازی کاسپر (casper)، به سمت اثبات سهم حرکت کند.

با این حال، نئو تصمیم به استفاده از یک نوع جالبی از سیستم سازوکار اجماع دارد و بر این باور است که این روش در مقیاس بیشتر، بهتر به آنها کمک می‌کند. این روش، مکانیسم نیابتی تحمل خطای بیزانسی یا dBFT (Delegated Byzantine Fault Tolerance ) نامیده می‌شود. بیایید ببینیم که چگونه کار می‌کند.

dBFT چیست؟

تصور کنید که کشوری به نام «Blockgeeks» وجود دارد و این کشور دارای شهروندان بسیاری است. هر یک از شهروندان نماینده‌ای را انتخاب می‌کند. کار این نمایندگان، تصویب قوانینی است که شهروندان را خوشحال می‌کند، اگر آنها در کارشان خوب نباشد، شهروندان می‌توانند به سادگی در دور بعد به نماینده دیگری رای دهند.

حال نمایندگان چگونه قوانین را تصویب می‌کنند؟

یکی از نمایندگان به صورت تصادفی به عنوان سخنران انتخاب می‌شود. سخنگو خواسته‌های شهروندان را بررسی می‌کند و قانونی ایجاد می‌کند. سپس «عامل خوشبختی» را در این قوانین محاسبه می‌کند تا ببیند آیا این مقدار برای پاسخگویی به رضایت شهروندان کافی است یا خیر. سپس آنها را به نمایندگان منتقل می‌کند.

حال نمایندگان به‌صورت جداگانه محاسبات سخنگو را بررسی می‌کنند. اگر مقدار سخنران با نماینده مطابقت داشته باشد، آنها موافقت و در غیر این‌صورت، مخالفت خود را را اعلام می‌کنند. 66 درصد از نمایندگان باید موافقت خود را با این قانون اعلام کنند تا تصویب شود. اگر اکثریت کسب نشده باشد، یک رهبر جدید انتخاب می‌شود و روند دوباره آغاز می‌گردد.

حال ببینیم که این ساختار چگونه در بلاکچین کاربرد دارد.

شهروندان، افراد دارای توکن‌های NEO نامیده می‌شوند که آنها را گره‌های عادی می‌خوانیم. نمایندگان، گره‌های حسابداری هستند. برای اینکه یک گره حسابداری باشد، باید معیارهای خاصی داشته باشد از جمله: داشتن تجهیزات خاص، اتصال به اینترنت اختصاصی و مقدار مشخصی ازGAS  (با توجه به مقاله basiccrypto، هزار عدد).

  • «خواسته‌های شهروندان» اساسا تراکنش‌های مختلف ایجاد شده توسط صاحبان توکن است.
  • «قانون» بلوک فعلی است که باید به بلاکچین اضافه شود.
  • «فاکتور خوشبختی» هش بلوک کنونی است.

در این روش، در دو حالت ممکن است یکی از شرکت‌کنندگان به شیوه‌ای مخرب عمل کند.

حالت1: سخنران مخرب است

نئو بلاکچین آزمایشگاه بلاکچین ایران بیتکوی 9

در این حالت، سخنران، پیام مخرب B را به دو نماینده و پیام درست را به یک نماینده ارسال می‌کند. این سناریو می‌تواند به راحتی توسط قانون اکثریت حل شود. دو نماینده مشاهده می‌کنند که هش آنها با سخنران مطابقت ندارد در حالی که یک نماینده هش خود را مطابق با سخنران می‌بیند. با این وجود، 2 مورد از 3 نماینده پیشنهاد را رد می‌کنند و در نتیجه اجماع انجام نشده و  سخنران پس از این حذف می‌شود.

حالت2: یکی از نمایندگان مخرب است

نئو بلاکچین آزمایشگاه بلاکچین ایران بیتکوین10

در این حالت سخنران پیام صحیح را به همه نمایندگان ارسال می‌کند، با این حال، یکی از نمایندگان تصمیم می‌گیرد که به شیوه مخرب عمل کند و اعلام می‌کند که مقدارش با سخنرانان مطابقت ندارد. با این حال، همانطور که مشاهده می‌شود، از آنجا که 2 نفر از 3 نماینده غیر مخرب هستند، آنها قانون را تصویب خواهند کرد.

همانطور که دیده می شود، dBFT شکل بسیار جالبی از مکانیسم اجماع ارائه می دهد.

NeoContract: قرارداد هوشمند 2.0

همانطور که قبلا ذکر شد، هدف نئو این بود که تمام مزایای یک ماشین مجازی را همراه با انعطاف‌پذیری زبان‌های برنامه‌نویسی به ارمغان بیاورد. بیایید ببینیم آنها چگونه موفق به انجام این امر شدند.

سیستم قراردادی هوشمند Neo دارای سه بخش است:

  • NeoVM
  • IneropService
  • Devpack

NeoVM

این یک نمایش تصویری از ماشین مجازی Neo است:

نئو بلاکچین آزمایشگاه بلاکچین ایران بیتکوین11

بنابر وایت پیپر نئو، NeoVM یا ماشین مجازی نئو یک ماشین مجازی سبک و جامع است که معماری آن شبیه JVM و .NET  می‌باشد. این ماشین شبیه به یک پردازنده مجازی است که دستورالعمل‌های قرارداد را به صورت متوالی می‌خواند و اجرا می‌کند و کنترل فرآیند را بر اساس عملیات دستوری، منطقی و غیره انجام می‌دهد. دارای یکپارچگی و سرعت راه‌اندازی خوب است که این امر  باعث می‌شود محیطی عالی برای اجرای قراردادهای هوشمند باشد.

InteropService

InteropService قابلیت استفاده از قراردادهای هوشمند را افزایش می‌دهد و اجازه می‌دهد تا قراردادها به داده‌های خارج از NeoVM بدون به خطر انداختن ثبات کلی و کارایی سیستم دسترسی داشته باشند.

در حال حاضر، این لایه، برخی از API ها را برای دسترسی به داده‌های زنجیره‌ای قرارداد هوشمند فراهم می‌کند. داده‌هایی که می‌توانند به آن دسترسی داشته باشند عبارتند از:

  • اطلاعات بلوک
  • اطلاعات تراکنش
  • اطلاعات قرارداد
  • اطلاعات دارایی

 

این سرویس همچنین برای قراردادهای هوشمند، فضای ذخیره‌سازی فراهم می‌کند.

 

DevPack

 

DevPack شامل کامپایلر زبان سطح بالا و پلاگین IDE است. از آنجا که معماری NeoVM بسیار شبیه به JVM و .NET است، قراردادها می‌توانند به زبان‌های دیگر نوشته شوند. بدیهی است که با این کار، زمان زیادی که صرف یادگیری قراردادهای هوشمند توسط برنامه‌نویسان می‌شد، کاهش می‌یابد.

 

ویژگی‌های آتی Neo

  • NeoX: قابلیت اتصال متقابل زنجیره‌ای را فراهم می‌کند.
  • NeoFS: این یک پروتکل ذخیره‌سازی فایل است که از تکنولوژی جدول هش توزیع شده استفاده می‌کند. این پروتکل، به جای نشان دادن فایل‌ها به کمک مسیرشان از هشِ محتویات‌شان استفاده می‌کند. فایل‌های بزرگ به بلوک‌های داده‌ای با اندازه ثابت تقسیم شده و در گره‌های مختلف توزیع و ذخیره می‌شوند.
  • NeoQS:NeoQS (Quantum Safe) یک مکانیزم رمزنگاری مبتنی بر شبکه است. محاسبات کوانتومی تهدید واقعی برای سیستم رمزنگاری مبتنی بر RSA و ECC می‌باشد. این بدان معنی است که اتریوم و بیتکوین که هر دو از ECC استفاده می‌کنند، به‌طور بالقوه در معرض خطر هک شدن با محاسبات کوانتومی قرار دارند. نئو  به دنبال حل این مسئله از طریق NeoQS است.

 

از کجا می‌توانم نئو را خریداری و ذخیره کنم؟

شما می توانید نئو را در پلتفرم‌های معاملاتی زیر خریداری کنید:

و اگر به دنبال کیف پول برای ذخیره نئو خود هستید، می‌توانید از موارد زیر استفاده کنید:

  • کیف پول سخت‌افزاری: Ledger Nano S.
  • کیف پول دسکتاپ: NEON
  • کیف پول وب: Neo tracker
  • کیف پول کاغذی: Ansy

آینده نئو چیست؟

در آخر، آینده قاتل اتریوم چگونه است؟

خیلی زود است که درباره ماندگاری آن صحبت کنیم، اما بزرگترین مزیت نئو بر اتریوم، موانع نسبتا کم آن برای ورود است. از آنجا که توسعه‌دهندگان مجبور نیستند یک زبان جدید را برای ایجاد قراردادهای هوشمند یاد بگیرند، ورود به آن می‌تواند جذاب باشد. این که نئو چطور در آینده می‌درخشد را باید دید. با این حال، نئو بوسیله دولت چین و بزرگانی مانند WINGS و Alibaba حمایت می‌شود.

مطمئن نیستیم که آیا اتریوم را “از بین می‌برد” یا  خیر، اما آنچه می‌دانیم این است که یک پلتفرم شگفت‌انگیز برای اضافه شدن توسعه‌دهندگان به فضای در حال گسترشِ ارزهای رمزنگاری است.

منبع: blockgeeks

راهنمای مقدماتی خرید ریپل (Ripple)

مترجم: مریم لطانی

 

ریپل (Ripple) چیست؟

ریپل یک شبکه پرداخت جهانی است که به کمک آن می‌توانید ظرف چند ثانیه هر ارزی را به هر کسی که می‌خواهید در سراسر دنیا  منتقل کنید. زیرساخت ریپل سیستم قدیمی ارسال پول را از طریق SWIFT یا Western Union منسوخ کرده است. در حال حاضر، ریپل به طور کامل بر کار با بانک‌ها تمرکز کرده و یک راه موثر و مقرون‌به‌صرفه برای ارسال پرداخت‌های بلادرنگ (real-time) در سراسر جهان ارائه می‌دهد.

به عنوان مثال، انتقال مستقیم ارز از ژاپن به نیکاراگوئه به آسانی و ارزانی امکان‌پذیر نیست. معمولا بانک یا فرد ابتدا یِن ژاپن (JPY) را به دلار (USD) و سپس دلار را به کوردوبای نیکاراگوئه (NIO) تبدیل می‌کنند .

در هر مرحله هزینه‌های افزوده شده، انتقال بین‌المللی پول را پرهزینه می‌سازد. با استفاده از ریپل، می توانید JPY را با هزینه کمتر بهXRP   (ارز ریپل)، تبدیل و سپسXRP را برای گیرنده ارسال کنید. گیرنده با استفاده از کیف پول ریپل و یا یک بانک در نیکاراگوئه می‌تواندXRP  را به NIO تبدیل کند. به عبارت دیگر XRP، مبادله ارزها به یکدیگر را در شبکه ریپل تسهیل می‌نماید.

هرچند بانک‌ها در تطابق با ریپل کند هستند، اما شکی نیست که آینده از آنِ پرداخت‌های بلادرنگ در سراسر جهان خواهد بود. زیرساخت ریپل مزایای زیادی در زمینه‌های رقابتی و مالی برای بانک‌ها خواهد داشت. ریپل بر روی «اینترنت ارزش‌ها» متمرکز است، بدین معنی که انتقال پول باید به سرعت انتقال اطلاعات در عصر تکنولوزی باشد. با استفاده از ریپل دیگر نیازی به روزها انتظار برای انتقال بین‌المللی پول نیست.

چرا بانک‌ها از ریپل استفاده می‌کنند؟

تعداد کمی از بانک‌ها از جمله NBAD، Union Credit، Westpac، Yes Bank، Axis Bank، Santander و UBS زیرساخت ریپل را پذیرفته‌اند. به کمک ریپل و براساس پروتکل مورد استفاده آن، بانک‌ها می‌توانند، به طور متوسط 3.76 دلار در هر پرداخت صرفه‌جویی کنند. با در نظر گرفتن اینکه بانک‌ها سالانه هزاران و یا میلیون‌ها تراکنش را اجرایی می‌کنند، این مقدار، صرفه‌جویی قابل توجهی برای آنها خواهد بود.

اگر تنها یک چیز وجود داشته باشد که توجه بانک‌ها را جلب کند، این است که چگونه می‌توان پول بیشتری به دست آورد و یا پول بیشتری ذخیره کرد. به همین دلیل است که ریپل و یا هر شبکه پرداخت بین‌المللی ارزان و سریعِ مشابه، آینده روشنی پیشِ رو خواهد داشت، چرا که این شبکه‌ها، مسیرهای جدیدی در تجارت می‌گشایند که سرعت موسسات مالی را در عصر اینترنت بالا می‌برد.

سرپرست ریپل برد گارلینگ هاس (Brad Garlinghouse) و مغز متفکر پشت آن، رئیس رمزنگاری، دیوید شوارتز (David Schwartz) است. مرکز تیم ریپل در سانفرانسیسکو است و به همراه سایر شاخه‌های آن در سراسر جهان، به طور مداوم با بانک‌های جهان در ارتباط هستند و پروتکل ریپل را بهبود می‌بخشند. ریپل همچنان استعدادهای برتر را در سراسر جهان جذب کرده و به دنبال تسهیل هرچه بیشتر پرداخت‌های بین‌المللی است. در حال حاضر، ریپل با پلتفرم نوآورانه خود یکی از جالب‌ترین سازمان‌های مالی است و در لیست 50 نوآوری مالی برتر نشریه فوربز قرار دارد.

چگونه می‌توانم در ریپل سرمایه‌گذاری کنم؟

هرچند که تعداد زیادی از سرمایه‌داران می‌توانند مستقیما در ریپل سرمایه‌گذاری کنند ولی بیشتر آنها محدود به سرمایه‌گذاری در XRP شده‌اند. XRP ، پول رایج ریپل است که در سال 2017 قیمت هر سکه آن از 0.01 دلار به 0.3 دلار، افزایش یافت. این رشد عظیم هم به واسطه پذیرش بانک‌ها و هم به دلیل علاقه‌مندی‌ به سودآوری اتفاق افتاد. در حال حاضر بعد از بیتکوین و اتریوم، ریپل سومین ارز مهم بازار است.

XRP ، تراکنش‌های یکپارچه مالی از هر ارزی به ارز دیگر را با یک هزینه ناچیز ممکن می‌کند. بدیهی است، XRP ارز ذخیره‌ای در ساختار ریپل است که کاربران را قادر می‌سازد تا تقریبا هر ارزی را به XRP تبدیل و XRP را به هرکسی در سراسر جهان ارسال کنند. افرادی هم که آن را دریافت می‌کنند، می توانند آن را به ارز دلخواه تبدیل کنند.

هر بار که ارزی به XRP تبدیل می‌شود، به دلیل افزایش تقاضا، نقدینگی نیز افزایش می‌یابد و ارزش XRP بالا می‌رود. به عبارت دیگر، ریپل تلاش می‌کند که XRP را به یک ارز ذخیره جهانی تبدیل کند، هرچند ممکن است بعید به نظر برسد.

با این حال، انتقال XRP ، ساده‌ترین و ارزان‌ترین روش برای ارسال پول از طریق پروتکل ریپل است و در بعضی موارد، با وجود انتقال ساده XRP ، به خصوص در پرداخت‌های بین‌المللی، شاید منطقی نباشد به سراغ ارزهای دیگر برویم. اگر افراد و بانک‌ها در سراسر جهان بخواهند که پول نقد را به XRP تبدیل کرده و دیگر آن را به صورت پول نقد بازنگردانند، بدون شک قیمت XRP افزایش خواهد یافت.

هدف، تبدیل XRP به یک ارز پایدار است تا بانک‌ها بدون ترس از نوسان قیمت به سمت آن بیایند. در حال حاضر بسیاری از بانک‌ها به کار با XRP علاقه‌مند نیستند زیرا ارزش آن در یک شب و یا حتی در ثانیه تغییر می‌کند. برای کاهش میزان متوسط این خطرات، ریپل با بیت گو (BitGo) همکاری می‌کند تا به تطابق سریع‌تر بانک‌ها و ارائه‌دهندگان خدمات کمک کند.

ارزشمند ماندن XRP در طولانی‌مدت، استراتژی پایانی ریپل خواهد بود. برای این کار باید عمده XRPها فعال بمانند. این بدان معناست که سرمایه‌گذاری در XRP، سرمایه‌گذاری در ریپل خواهد بود. لازم به ذکر است که ریپل به مؤسسات مالی خدمات مشاوره‌ای نیز می‌دهد و مشکلی در تامین امنیت سرمایه‌گذاری ندارد. به عبارت دیگر، به نظر می‌رسد که ریپل برای مدت طولانی وجود خواهد داشت.

چه تعداد  XRP (ارز ریپل) موجود است؟

از 100 میلیارد توکن XRP، 61 میلیارد در اختیار ریپل است. با این که بیشتر سکه‌ها در دست شرکت می‌باشد، به منظور ایجاد اعتماد بیشتر برای سرمایه‌گذار، ریپل 55 میلیارد XRP را با 55 قرارداد هوشمند مسدود کرده است. هر قرارداد حاوی یک میلیارد XRP می‌باشد و به صورت ماهانه و در مجموع، در طول 54 ماه منقضی می‌شود.

در طول 18 ماه گذشته، ریپل ماهانه 300 XRP را صرف اداره هزینه‌ها نموده است. این شفافیت عملیاتی باید سرمایه‌گذاران مردد را به این باور برساند که ریپل در این بازی برای مدت طولانی باقی خواهد ماند و آنها از فروش سهام خود که باعث سقوط ارزش XRP خواهد شد، سود نخواهند برد.

 

مزایای ریپل چیست؟

ریپل مزایای متعددی نسبت به سایر ارزهای رمزنگاری شده دارد که قابل توجه‌ترین آن تعامل مستقیم ریپل با بانک‌هاست. هرچند کسانی که مخالف انحصار صنفی بانک‌ها هستند احتمالا علاقه‌ای به سرمایه‌گذاری صرف در ریپل ندارند، اما شکی نیست که ریپل بر روی تصمیمات تجاری هوشمند متمرکز شده و با بسیاری از شرکت‌هایی که کنترل‌های مالی دنیا را در دست دارند، در تعامل است.

سرمایه‌گذارانی که از ریپل برای شبکه پرداخت جهانی خود استفاده می‌کنند، به سادگی و تنها با نگاه داشتن آن، شاهد افزایش مستمر ارزش آن در دراز مدت خواهند بود. XRP را خریده و سپس فراموشش کنید. در دراز مدت ده برابر و یا صد برایر خواهد شد.

ریپل با تراکنش‌هایی که در کمتر از چهار ثانیه تایید می‌شوند، یک ارز پر سرعت است. به عبارت دیگر، می‌توان از آن حتی برای خرید اقلام روزانه نیز استفاده کرد؛ چرا که مورد پذیرش هر دو گروه تجار و کاربران در سراسر جهان است. به علاوه ریپل مقیاس‌پذیر است و می‌تواند به طور منظم هزار تراکنش را در ثانیه اجرایی کند. حتی دیده شده که مانند Visa، می‌تواند بیشتر از 50,000 تراکنش در ثانیه را نیز اجرایی نماید.

مزایای ریپل نسبت به بیتکوین چیست؟

بیتکوین فوق‌العاده است اما بر خلاف ریپل، سریع‌ترین راه برای تبادل ارزش نیست. به علاوه همچنان که تعداد تراکنش‌ها در زنجیره بیشتر می‌شود، هزینه ارسال بیتکوین هم به‌طور قابل ملاحظه‌ای افزایش می‌یابد. این در حالی است که انتقال XRP، هنوز ارزان است. علاوه بر آن، شبکه ریپل برخلاف بیتکوین، درگیر تراکنش‌ها نمی‌شود.

هدف ریپل توسعه پلتفرمی بود که مانند فرآیند استخراج بیتکوین، الکتریسیته زیادی مصرف نکند. برای جلوگیری کامل از استخراج آن، کل 100 میلیارد XRP از قبل استخراج شده است. طبعا این امر از دید کسانی که به دنبال مزایای استخراج هستند، یک اشکال است.

بسیاری استدلال می‌کنند که ریپل متمرکز است، اما شرکت برای تغییر آن در تلاش است. با ایجاد تنوع نودهای اعتباردهنده در دفترکل اجماع ریپل (RCL)، این شبکه به طور فزاینده‌ای غیرمتمرکز شده است. در حقیقت ریپل ادعا می‌کند که در حال حاضر غیرمتمرکزتر از بیتکوین است.

یکی از بزرگترین مزایا، دست کم از نقطه نظر سرمایه‌گذاران، این است که ریپل با بانک‌ها در سراسر دنیا در ارتباط می‌باشد، درحالی که بیتکوین و سایر ارزهای رمزنگاری شده در رقابت با آنها برای ایجاد یک نظام مالی هستند. به بیان دیگر بانک‌ها ترجیح می‌دهند که پروتکلی مثل ریپل و ارز جاری آن XRP را بپذیرند تا اینکه از بیتکوین حمایت کنند.

اشکالات ریپل چیست؟

با وجود مزایای زیادی کهXRP  نسبت به سایر ارزهای رمزنگاری شده دارد، برخی معتقدند که ریپل یک پلتفرم همتا برای انجام معاملات جهانی است. با وجود اینکه چشم‌انداز اصلی ریپل امکان انجام تراکنش‌های جهانی مثل پرداخت‌های انتقالی سریع و ارزان  را برای عموم مردم مهیا می‌کند، اما محور اصلی آن به دلیل تقاضای بیشتر، بر روی بانک‌ها متمرکز شده است. کسانی که ریپل را نمی‌خواهند ولی به ساختار آن علاقه‌مند هستند، می‌توانند از فورک ریپل به نام استلار (Stellar) استفاده کنند که توسط جِد مک کالب (Jed McCaleb) ایجاد شده و دیدگاه ایثارگرایانه‌تری دارد.

همان‌طور که قبلا هم عنوان شد، همه توکن‌های XRP، به یک‌باره ایجاد شده‌اند و ریپل مالک بخش عمده این توکن‌ها است. با وجود اینکه این سکه‌ها از طریق قرارداد هوشمند مسدود شده‌اند و احتمال فروش آنها کم است، اما کماکان باید به آن توجه کرد. به هر حال، ریپل بانک مرکزیXRP است.

محققان در دانشگاه پوردو (Purdue) نشان داده‌اند که ساختار ریپل از نظر امنیتی آسیپ‌پذیر است. با توجه به ماهیت باز بودن آن، گره‌ها در داخل شبکه می‌توانند مورد حمله قرار گیرند، و مانع دسترسی برخی از کاربران به منابع مالی شوند.

بسیاری از افراد ممکن است به دلایل شخصی تمایل به سرمایه‌گذاری درXRP را نداشته باشند، به خصوص اگر از آن دسته افرادی باشند که برای فرار از صنف بانکی و کنترل‌های دولتی در ارزهای رمزنگاری شده سرمایه‌گذاری می کنند. از سوی دیگر، سرمایه‌گذارانی که به دنبال سود هستند و اشکالی در مدل تجاری ریپل نمی‌بینند، دلایل زیادی برای خرید XRP دارند.

چگونه در سه گام ساده ریپل را خریداری کنیم؟

گام اول – یک کیف پول ریپل(XRP) بگیرید

مهم‌ترین نکته در هنگام استفاده از کیف پول برای ذخیره XRP این است که کلید رمز را بنویسید و آن را در یک مکان امن ذخیره کنید. حتی بهتر این است کلید رمز را چندین بار یادداشت کرده و آن را در چند جای امن نگهداری کنید. این کلید رمز اجازه دسترسی کاربران به کیف پول است. به طور کلی کیف پول‌هایXRP ، مانند کیف‌ پولهای بیتکوین کار می‌کند، چنانچه با تفاوت آنها آشنا نیستید، پیشنهاد می کنم ویدئوی آموزشی تخته سفید بیتکوین در مورد کیف پول‌ها را ببینید.

بهترین کار، نگهداری XRP در یک کیف پول سخت‌افزاری برای امنیت بیشتر است. نکته قابل توجه این است که هر کیف پول ریپل باید در ابتدا 20 XRP ذخیره داشته باشد تا در مقابل حملات اسپم با سطح پایین محافظت شود.

در حال حاضر Ledger Nano S، مطمئن‌ترین کیف پول سخت افزاری برای ذخیره ریپل و تعداد دیگری از ارزهای رمزنگاری شده می‌باشد.

ریپکس (Rippex) نیز یک کیف پول دسکتاپی برای سیستم عامل‌های مکینتاش، ویندوز و لینوکس ارائه داده که قابلیت عملکرد کامل را در اختیار کاربران قرار می‌دهد.

در حال حاضر نمونه ممتاز و قابل توصیه‌ای بین کیف‌های موبایلی XRP وجود ندارد ولی قطعا در آینده نزدیک ارائه خواهد شد.

گام دوم – یک پلتفرم معاملاتی ریپل پیدا کنید

امروزه انتخاب‌های متعددی برای خرید ریپل وجود دارد. شما می‌توانید از پول‌های رایج مثل دلار و یورو برای خرید ریپل استفاده کنید و یا بیتکوین را با ریپل در بازار مبادله کنید.

خرید ریپل با ارزهای رایج

بهترین راه خرید ریپل برای افرادی که بیتکوین ندارند، خرید مستقیم از طریق انتقال الکترونیک یا کارت اعتباریست.

خرید الکترونیکی XRP از طریق Bitstamp امکان‌پذیر است. پس از ثبت نام و پیگیری روال شناسایی مشتری (KYC)، به سادگی می‌توانید از طریق انتقال SEPA ارز یورو و از طریق انتقال بانکی دلار خود را ارسال کنید. به محض اینکه انتقال، شفاف و تایید شود، ارز ارسالی می‌تواند برای مبادله مستقیم XRP در پلتفرم مبادلاتی آنها استفاده شود.

Bitstamp همچنین به افراد اجازه می‌دهد تا برای خرید XRP به طور مستقیم با استفاده از کارت اعتباری و یا با بیتکوین سرمایه خود را به این پلتفرم منتقل کنند.

GateHub نیز بازار دیگری است که XRP را عرضه می‌کند. ابتدا ثبت نام کرده و سپس مراحل KYC را دنبال می‌کنید. GateHub، انتقالات SEPA را قبول می‌کند. البته برای انتقالات بانکی 15 دلار کارمزد دریافت می‌کند. بعد از دریافت دلار یا یورو، می‌توان از آنها برای خرید XRP استفاده کرد.

خرید ریپل با بیتکوین (تبادل BTC و XRP)

اجماع انجمن ریپل نشان می‌دهد که ارزان‌ترین راه خرید XRP، خرید بیتکوین در ابتدا از کوینبیس یا بازارهای دیگر و سپس ارسال آن به پلتفرمهای مبادلاتی دیگر برای تبادل با XRP است.

ساده‌ترین راه برای مبادله بیتکوین و ریپل، تبادل سریع آن در بازارهای مبادلاتی Changelly و یا Shapeshift می‌باشد.

Kraken پلتفرم مبادلاتی محبوب دیگری است که به کاربران امکان تبادل بیتکوین و XRP را می دهد.

در بین سایر بازارهای مبادلاتی، در Poloniex و Bittrex نیز می‌توان با بیتکوین اقدام به خرید XRP نمود.

کاربران ژاپنی می‌توانند از بازارهای Coincheck یا  Bitbank برای خرید XRP استفاده کنند.

اشخاص حقیقی که در مکزیکو اقامت دارند می توانند از Bitso برای خرید XRP استفاده کنند.

در کره حنوبی نیز کاربران می‌توانند از بازارهای Coinone یا Korebit برای خرید XRP استفاده کنند.

گام سوم – XRP را به کیف پول خود منتقل کنید

بهتر است XRP خود را در بازاری که آن را خریداری کرده‌اید، نگذارید. زیرا در واقع شما کنترلی بر کلید خصوصی سکه‌های خود ندارید و آنها در اصل مال شما نیستند.

مهم نیست که سکه ها را از کجا تهیه می‌کنید ولی به یاد داشته باشید که آنها را به کیف پول ریپل خود که کلیدهای خصوصی را نگهداری می‌کند، منتقل کنید. به محض تایید تراکنش، شما موفق به تکمیل فرآیند خرید ریپل شده‌اید.

نتیجه گیری – آیا ریپل ارزش سرمایه‌گذاری دارد؟

ریپل یک شبکه پرداخت جهانی است که امکان پرداخت‌های بین‌المللی را با کارمزد کمتر فراهم می‌کند. از این رو به احتمال زیاد در طی سال‌های آینده جذب بانک‌های بزرگ خواهد شد.

اگر ریپل بتواند پیشرفت خود را در بخش بانکی حفظ کند، افرادی که سرمایه دیجیتالی XRP را خریداری کرده‌اند، درآمد هنگفتی را از سرمایه‌گذاری خود کسب خواهند کرد. به طور خلاصه، تبدیل پایدار XRP به یک ارز ذخیره جهانی، سناریوی ایده‌آلی برای سرمایه‌گذاران خواهد بود.

با وجود آنکه ارزش XRP در سال 2017 به طور قابل توجهی افزایش یافته، اما نویسنده معتقد است که این فقط آغاز صعود آن می‌باشد. البته مثل همیشه، پاداش‌های بزرگ مستلزم ریسک‌های بزرگ است. بنابراین، همان‌طور که پیش‌تر هم اشاره کردیم، آگاهانه سرمایه‌گذاری کنید.

منبع: 99bitcoins

پنج هک جالب توجه ارزهای رمزنگاری شده – قسمت پایانی

مترجم: اکرم سبزمکان

هک نایس هش

ششم دسامبر 2017 در ساعت 18 دقیقه بامداد، شرکت اسلوونیایی نایس هش (NiceHash) هک شد و 4700 بیتکوین به ارزش 80 میلیون دلار به سرقت رفت.

مارکو کوبال (Marko Kobal)، مدیر اجرایی نایس هش، طی یک ویدیو زنده در فیسبوک درباره نگرانی‌های به وجود آمده صحبت کرد. او تنها از ورود هکرها به کامپیوترهای کارمندان که منجر به سرقت شد، سخن گفت. در واقع مهاجمان از هویت کارمندان برای دسترسی به سیستم نایس هش استفاده کردند. کوبال در این ویدیو گفت:

«با توجه به پیچیدگی و امنیت این سیستم‌ها، به نظر می‌رسد این حمله بسیار برنامه‌ریزی شده و پیچیده است».

نایس هش به مدت 24 ساعت برای انجام بازرسی کامل و تجزیه و تحلیل هک، عملیات را به حالت تعلیق درآورد.

در بیانیه مطبوعاتی این شرکت اعلام شد:

«سیستم پرداخت ما به خطر افتاده و محتویات کیف پول‌های بیتکوین به سرقت رفته است. ما در حال کار برای بررسی دقیق تعداد بیتکوین‌های از دست رفته هستیم. واضح است که اهمیت این موضوع بسیار است و ما برای اصلاح این موضوع در روزهای آینده تلاش می‌کنیم. علاوه بر تحقیقات خود، به منظور تسریع امور، تمام اطلاعات در اختیار مقامات و مراجع امنیتی قرار گرفته و ما در حال همکاری با آنها برای رفع هرچه سریع‌تر مشکل هستیم».

نتیجه‌گیری

چهار هک مهم (از نظر ما) ارزهای رمزنگاری شده که در چند سال گذشته اتفاق افتاد را مورد بررسی قرار دادیم. در حالی که یکی از آن‌ها به دلیل مقیاس وسیعی از سرقت و مدیریت سوء، مضحک بود (Mt Gox)، دیگری (DAO) چنان شدید بود که یک سکه جدید برای جبرانِ آسیب، ایجاد کرد و البته، فاجعه تصادفی parity را نیز بررسی کردیم. با این حال، حمله Bitfinex نشان داد بدون توجه به تمام اتفاقات، آنها همیشه راهی برای مبارزه خواهند یافت.

هدف این مقاله این است تا با بررسی حملات، به شما نشان دهد که مهم نیست چه اتفاقی می‌‌افتد، زیرا جهان شگفت‌انگیز ارزهای رمزنگاری شده همیشه این مشکلات را پشت سر می‌گذارد و قوی‌تر می‌شود. اما مانند تمام سیستم‌های مالی و بانکداری که نواقص فراوانی دارند هیچ‌کس نمی‌تواند منکر این حقایق باشد.

منبع: blockgeeks

پنج هک جالب توجه ارزهای رمزنگاری شده – قسمت هشتم

مترجم: اکرم سبزمکان

 

از بین رفتنِ حساب‌های چندامضاییِ parity

اگرچه این مورد از نظر فنی جزو هک‌های بزرگ تاریخ ارزهای رمزنگاری محسوب نمی‌شود، اما بیان آنچه برای کیف پول‌های چندامضاییِ parity رخ داد، خالی از لطف نیست. چقدر اتفاق افتاده که شما به طور تصادفی 150 میلیون دلار را از بین برده باشید؟ این دقیقا همان چیزی است که برای کاربر «devops199» اتفاق افتاد. درست زمانی‌که به طور تصادفی قرارداد زیر را خاتمه داد:

0x863df6bfa4469f3ead0be8f9f2aae51c91a907b4.

هک ارز رمزنگاری شده بیتکوین آزمایشگاه بلاکچین ایران

او کمی بعد فهمید که فقط جعبه پاندورا (Pandora) را باز کرده است.

در تاریخ 20 جولای به دلیل مشکلات قبلی، یک نسخه جدید از قرارداد هوشمند کیف پول parity، منتشر شد. متأسفانه در این کد جدید، نقص بزرگی وجود داشت. مشخص شد با فراخوانی تابع  initWallet ، می‌توان یک کیف پول را به کیف پول چند امضایی تبدیل کرد و مالک آن شد.

Parity، از کتابخانه‌ هدایت‌کننده قرارداد‌های هوشمند برای کیف پول‌های چند امضایی خود استفاده می‌کرد. به این معنی که تمام کیف پول‌های چندامضایی، کلیه کارهای خود را به این تک کتابخانه قراردادها ارجاع می‌دادند. در اصل، تمام کیف پول‌های چند امضایی parity ، یک نقطه شکست داشتند و آن هم آدرس موجود در کدهای سالیدیتیِ کتابخانه‌ی کیف پول‌ها بود:

constant _walletLibrary = 0x863df6bfa4469f3ead0be8f9f2aae51c91a907b4

براساس نوشته یکی از کاربران Reddit، به نام «ItsAConspiracy»، دلیل انجام این طراحی، صرفه‌جویی در هزینه gas  بود. در واقع آن‌ها به جای کپی و پیست کردن یک کد در هر کیف پول چند امضایی، از یک کتابخانه به عنوان یک «فضای مشترک» برای تمام کیف پول‌ها استفاده کردند.

بنابراین به جای آن‌که یک کد را در هر کیف پول تکرار کنند، یک مکان مشترک وجود داشت که هر کیف پول می‌توانست در آن عمکردهایی را به انجام برساند. این کار برای صرفه جویی در میزان gas و  فضای ذخیره‌سازی صورت گرفته ‌بود.

با این حال، یک نقص مهم و حیاتی وجود داشت که توسط کاربر، به طور ناخواسته، مورد سوءاستفاده قرار می‌گرفت.

در واقع کاربر می‌توانسته به عنوان یک کیف پول، کتابخانه را مقداردهی کند و از تمام قابلیت‌های صاحب آن نیز بهره ببرد، از جمله حق از بین بردن کامل آن.

تمام قراردادهای سالیدیتی دارای تابع خاتمه (kill) هستند.

 به نمونه زیر توجه کنید:

تابع kill برای اتمام قراردادها و انتقال باقی‌مانده توکن‌ها به خالقشان وجود دارد.

هنگامی که کاربر کیف پول را از بین ببرد، اساسا کتابخانه و تمام توابع منطقی مرتبط با آن را از بین برده است. این بدان معنی است که تمام کیف پول‌های متصل به کتابخانه، بی‌استفاده شده و حدود 150 میلیون دلار از بین رفته است.

پیامد

 Parity در مورد این اتفاق در توییتر نوشت:

همان‌طور که در بالا نوشته شده، کماکان تمام دارایی‌ها مسدودند. از آنجا که اتریوم غیرقابل تغییر است، این عمل قابل لغو نیست و تنها راه بازگرداندن سرمایه‌های از دست‌رفته، یک هاردفورک است.

نظر جامعه اتریوم در مورد این موضوع دوگانه بود، بسیاری از نظرسنجی‌های توییتر، آمار 50-50 مخالفین و موافقین راه‌حل هاردفورک را نشان می‌داد. یک مثال از چنین نظرسنجی‌هایی را در زیر می‌بینید:

در حال حاضر، 150 میلیون دلار اتر در جایی قرار دارد که هیچ‌کس نمی‌تواند ادعای مالکیت آن را داشته باشد.

منبع: blockgeeks

چگونه بلاکچین افراد بدون حساب بانکی را در شبکه بانکی وارد می‌کند؟ – قسمت دوم

مترجم: شکیبا آذرخشی

 

آغاز شمارش معکوس

شمارش معکوس برای آینده‌ای بدون افراد غیربانکی آغاز شده است. به عنوان نمونه، به چند پروژه بلاکچین مبتنی بر اتریوم که تمرکز اصلی آنها خدمت به مجموعه‌های غیربانکی و زیر مجموعه‌های بانکی است، نگاهی بیاندازیم.

فناوری OmiseGo امکان مبادله ارز و پرداخت‌های همتا به همتا را با استفاده از یک پلتفرم کیف پول دیجیتال فراهم می‌کند. هدف آنها ایجاد انگیزه برای مشارکت مالی در بازارهای نوظهور است و این کار را با ایجاد پلتفرمی برای استفاده شرکت‌های دیگری چون   Omiseانجام می‌دهد. آنها ادعا می‌کنند که شبکه‌شان تمرکز نقدینگی بازار را از بین می‌برد، پرداخت‌هایی با مقیاس‌پذیری بالا را ممکن می‌کند و به حل‌وفصل مشکلات پرداخت‌ در سراسر شبکه‌های پرداخت الکترونیک کمک می‌کند. این کار مهمی است، زیرا اگر موفقیت‌آمیز باشد، افراد غیر بانکی قادر به کنترل زندگی خود می‌شوند و به خدمات مالی که قبلا در دسترس نبود، دسترسی پیدا می‌کنند.

WeTrust ادعا می‌کند محصول امن چرخه وام‌دهی آنها، به کاربران اجازه می‌دهد تا در بلاکچین صندوق‌های پس‌انداز و اعتباری ایجاد کنند.

 Humaniq ترکیبی از بلاکچین و بیومتریک برای ایجاد برنامه‌هایی است که امکان انجام معاملات و سرمایه‌گذاری در کشورهای جهان سوم را فراهم می‌کند. کاربران این پلتفرم می‌توانند توکن‌های آن را در خانه، با استفاده از روش‌های شناسایی اطلاعات دریافت کنند، و از آنها برای تبادل ارزهای محلی در برنامه استفاده کنند. همچنین کسانی که اطلاعات شناسایی رسمی ندارند، می‌توانند اطلاعات شناسایی دیجیتال را مستقیما از گوشی‌های هوشمند خود دریافت کنند.

به سوی آینده‌ای موثرتر در زمینه مالی

حتی چیزهای ساده مانند پس‌انداز یا دریافت وام برای کسانی که نمی‌توانند به امنیت و راحتیِ یک حساب بانکی دسترسی پیدا کنند دشوار است. این افراد غیربانکی، یک بازار بزرگ برای اتخاذ راه‌حل‌های نوین مالی خارج از سیستم بانکی سنتی ایجاد می‌کنند. بلاکچین یک راه امن و مقیاس‌پذیر برای خدمت‌رسانی به نیازهای این افراد فراهم می‌کند و تعدادی از شرکت‌های فناوری، استفاده از این ابزار را در جهان ساده‌تر می‌کنند. اینکه هرکسی به حساب پس‌انداز و اعتباری خود دسترسی پیدا کند یک نیاز ضروری برای رشد اقتصادی است.

منبع: cointelegraph

بلاکچین ابزاری برای سازماندهی

مترجم: آنیتا همتی

 

رایان شیا، (Ryan Shea)، یکی از بنیانگذاران Blockstack معتقد است، اگر اینترنت به یک پلتفرم ارتباطی تبدیل شود، بلاکچین به سرعت به عنوان یک ابزارِ سازمانیِ غیرمتمرکز برای برنامه‌های کاربردی، پلتفرم‌ها و ارائه‌دهندگان خدمات مالی رشد می‌کند.

شیا ادامه می‌دهد:

«اینترنت به طور چشمگیری توانایی ما را برای برقراری ارتباط افزایش داد اما بلاکچین به طور معنی‌داری توانایی ما را در سازماندهیِ این ارتباط افزایش می‌دهد».

اینترنت غیرمتمرکز در مقیاس بزرگ

در طول چند سال گذشته، شیا و تیمش در Blockstack سخت تلاش کردند تا یک اینترنتِ غیرمتمرکزِ گسترده بسازند.

با استفاده از بیتکوین به عنوان ارز یا توکنِ محلی، شبکه Blockstack به کاربران اجازه می‌دهد تا اطلاعات خود را کنترل و برنامه‌های کاربردی را به طور محلی بارگیری کنند.

از آنجایی که بیتکوین و به طور کلی سیستم‌های غیرمتمرکز از پلتفرم‌های غیرقابل توقیفی پشتیبانی می‌کنند که کاربران بر‌ روی داده‌ها کنترل دارند، Blockstack ، زیرساختی برای اینترنت غیرمتمرکز فراهم می‌کند.

تیم Blockstack سیستم اینترنت کنونی را به علت نقص امنیتی و ذات متمرکزش به شدت نقد کرده است.

Blockstack اشاره می‌کند:

«برنامه های سنتی اطلاعات کاربر را در پایگاه بزرگ داده ذخیره می‌کنند. با یک برنامه واحد، اطمینان در امنیت اطلاعات شما، نیاز به اعتماد کور در ده ها شرکت دارد».

مدیریت داده

اساسا، Blockstack نمایشی کارآمد از چشم انداز شیاست به این معنی که بلاکچین قادر خواهد بود تغییری در مدیریت داده‌ها ایجاد کند که اینترنت در ارتباط افراد و سازمان‌ها با یکدیگر ایجاد کرد.

با استفاده از فناوری بلاکچین، کاربران برای تسهیل در حل‌وفصل داده‌ها نیازی به تکیه بر سیستم‌های متمرکز ندارند.

به عنوان مثال، برنامه‌های غیرمتمرکز در شبکه اتریوم از قراردادهای هوشمند استفاده می‌کنند تا عملیات مختلف شامل پردازش اطلاعات و پول را مستقلا انجام دهند.

در دو سال گذشته، بعضی از بزرگترین سازمان‌های فناوری، مالی و بیمه بر تجاری کردن بلاکچین برای خودکارسازی برخی از عملیات در مقیاس وسیع مانند زنجیره‌های عرضه، قراردادهای مالی و خدمات سپرده تمرکز کرده‌اند.

پیش ازاین، Cointelegraph گزارش داد که سازنده فناوری 561 میلیارد دلاری مایکروسافت، پلتفرم اتریوم مستقل خود را به نام Coco معرفی کرده است. حریم شخصی در این اتریوم از طرق ادغام zk-SNARK ، سیستم رمزنگاری ایجاد شده توسط ارز Zcash  اولویت‌بندی می‌شود.

مارک روسینوویچ (Mark Russinovich)، مدیر اجرایی شرکت مایکروسافت گفت: «Coco یک رویکرد جایگزین برای ساختار دفترکل ارائه می‌دهد، به شرکت‌ها مقیاس‌پذیری و مدیریت توزیع شده می‌دهد و محرمانه‌سازی مورد نیاز آن‌ها را بدون فدا کردن امنیت ذاتی یا تغییر انتظاراتشان افزایش می‌دهد».

مشکلات فنی

غیرمتمرکز کردن برنامه‌ها و سازماندهی داد‌ه‌ها بدون مشارکت ارائه‌دهندگانِ خدمات شخص سوم با مشکلات فنی مواجه می‌شود.

مقیاس‌پذیری یکی از مسائلی است که توسعه‌دهندگان اتریوم به طور فعال برای پشتیبانی از برنامه‌های کاربردیِ غیرمتمرکز در مقیاس بزرگ که دارای میلیون‌ها کاربر هستند، کار می‌کنند.

هنگامی که مشکل مقیاس‌پذیری حل شود، به طور طبیعی، پلتفرم‌هایی مانند Blockstack و اتریوم قادر به ایجاد یک شبکه اینترنت غیرمتمرکز خواهند بود که بسیار امن‌تر و خصوصی‌تر از اینترنت فعلی است.

با ادغام و تجاری‌سازی فناوری بلاکچین می‌توان از انحصار اطلاعات و آسیب‌پذیری نام دامنه، برنامه‌ها و اتصالات جلوگیری کرد.

منبع: cointelegraph

پنج هک جالب توجه ارزهای رمزنگاری شده – قسمت پنجم

مترجم: اکرم سبزمکان

 

حمله DAO

در 17 ژوئن 2016، شخصی از حفره موجود در DAO سوء‌استفاده کرد و یک سوم از بودجه DAO را که حدود 50 میلیون دلار بود، به سرقت برد. حفره‌ای که هکرها کشف کرده بودند، بسیار ساده بود.

اگر کسی بخواهد از DAO خارج شود، می‌تواند این کار را از طریق ارسال یک درخواست انجام دهد. سپس تابع جداسازی (splitting function)  دو مرحله زیر را دنبال می‌کند:

  • بازگرداندن اتر در مقابل مبادله با توکن‌هایDAOهای آنها
  • ثبت مبادله در دفترکل و به روزرسانی بالانس توکن داخلی

کاری که هکرها انجام دادند این بود که تابع بازگشتی در درخواست ایجاد کردند و لذا تابع جداسازی به صورت زیر اجرا شد:

  • دریافت توکن‌هایDAO  از کاربر و دادن اتر درخواستی
  • قبل از این که آنها بتوانند معامله را ثبت کنند، تابع بازگشتی کد را به عقب بازگرداند و حتی اتربیشتری را برای همان توکن DAO انتقال می‌دهد.

این امر تا زمانی که 50 میلیون دلار اتر خارج و در یک Child DAO  ذخیره شد، ادامه داشت.

نکته: قبل از ادامه مقاله، بگذارید یک تمایز را روشن کنیم. این هک به دلیل مشکلی در DAO رخ داده است نه به دلیل وجود مشکل در خود اتریوم. اتریوم در پس زمینه اجرا می‌شود در حالی که DAO روی آن اجرا می‌شود.

همان طور که گوین وود (Gavin Wood) ‌بنیان‌گذار اتریوم می‌گوید: «سرزنش اتریوم به خاطر هک شدن DAO، مانند این است که هر زمان که وب‌سایتی پایین می‌آید، بگوییم اینترنت شکست خورده است.»

پیامد

با اتفاق نظر جامعه اتریوم، در پایان، تصمیمی اتخاذ شد که بر پایه آن، یک سافت فورک به عنوان راه‌حل ارائه شود. با این کار نه تنها می‌توان از قابلیت برگردان جانبی در مورد اتریوم بهره برد، بلکه می‌توان حمله DAO را نیز به فراموشی سپرد. بااین‌حال توسعه‌دهندگان دریافتند که با ارائه یک سافت فورک احتمال حملات DDOS بیشتر خواهد شد. در پایان این اتفاق منجر به جداسازی دو نوع اتریوم شد. یکی اتریوم اصلی که با نام اتریوم کلاسیک از آن یاد می‌شود و دیگری اتریوم جدید.

منبع: blockgeeks

پنج هک جالب توجه ارزهای رمزنگاری شده – قسمت چهارم

مترجم: اکرم سبزمکان

هک  DAO

پس از بررسی بزرگترین حمله به بیتکوین، نوبت بزرگترین حمله‌ای است که اتریوم تا به امروز با آن روبه‌رو شده است. حمله و پیامدهای آن، چنان شدید بود که توسعه‌دهندگان مجبور شدند برای مقابله و پیشگیری از حملات مشابه یک ارز کاملا جدید ایجاد کنند!  پیش از توضیح حمله DAO، اجازه دهید نگاهی به تاریخ بیاندازیم.

پنج هک جالب توجه ارزهای رمزنگاری شده دانشگاه شریف قراردادهای هوشمند آزمایشگاه بلاکچین ایران اتریوم

تشکیل DAO

کل اکوسیستم اتریوم براساس قراردادهای هوشمند کار می‌کند. این قراردادها اساساً چگونگی انجام کارها در این اکوسیستم را مشخص می‌کنند. در شرایط عمومی، قراردادهای هوشمند قراردادهای خودکاری هستند که خود قرارداد و شرایط آن را به اجرا می‌گذارند و تسهیل می‌کنند.

سازمان خودمختار غیرمتمرکز (Decentralized Autonomous Organization)، یک قرارداد هوشمند پیچیده بود که اتریوم را به طور کلی متحول می‌کرد و اساساً صندوق سرمایه‌گذاری غیرمتمرکزی بود که قرار بود همه DAPPS های آینده در اکوسیستم را از نظر مالی تامین کند.

راه کار بسیار ساده بود: هرچه می‌خواستید در DAPPS، که فاند می‌گرفت، مطرح می‌کردید و سپس باید توکن‌های DAO را با مقدار خاصی اِتِر معاوضه می‌کردید. توکن‌های DAO شاخص‌هایی بودند که نشان می‌دادند شما رسماً بخشی ازسیستم DAO هستید.

حال، DAPPS قرار است چگونه تأیید و ساخته شود؟ آن‌ها باید در ابتدا توسط ناظرانی که به طور عمده در سرتاسر جهان اتریوم شناخته شده‌اند، در لیست سفید قرار داده شوند. پس از گرفتن مهر تایید، صاحبان توکن DAO به آن‌ها رای خواهند داد. اگر این پیشنهاد در رای‌گیری 20٪ رای تایید بگیرد، آن‌گاه آن‌ها وجوه مورد نیاز را برای شروع دریافت خواهند کرد.

پتانسیل DAO، انعطاف‌پذیری، کنترل و شفافیت کاملی که ارائه داد بی‌سابقه بود؛ مردم به سمت آن هجوم بردند. ظرف مدت 28 روز از شکل‌گیری DAO، بیش از 150 میلیون دلار اتر جمع شد. در آن زمان، 14٪ از تمام توکن‌های اتر منتشر شده بود.

با این که همه چیز در نگاه اول خوب به نظر می‌رسد ممکن است بپرسید چگونه شخصی می‌تواند از DAO خارج شود؟ اگر DAPPای تأیید شود که طرفدار آن نیستید، چه می‌کنید؟ چگونه از DAO خارج می‌شوید؟ برای فعال کردن این ویژگی، یک در خروجی به نام «عمل تقسیم» (Split Function) ایجاد شد. با استفاده از این ویژگی، می‌توانید اتری را که سرمایه‌گذاری کرده‌اید، بازپس بگیرید و اگر مایل باشید، حتی می‌توانید«DAO Child» خود را ایجاد کنید. در حقیقت، شما می‌توانید از صاحبان توکن‌های متعدد DAO جدا شوید و DAO child خود را ایجاد کنید و شروع به پذیرش پیشنهادات کنید.

در قرارداد یک شرط وجود داشت که بر اساس آن پس از جدا شدن از DAO شما تا 28 روز قادر به استفاده از اتر خود نخواهید بود. لذا به نظر می‌رسد همه چیز خوب و کامل است … اما یک مشکل کوچک وجود دارد. بسیاری از افراد این راهِ گریزِ کوچک را دیدند و آن را اعلام کردند. سازندگان DAO اطمینان دادند که این موضوع، مسئله­ بزرگی نیست. این تنها مسئله‌ای بود که وجود دارد، و وجود داشت، و طوفانی را ایجاد کرد که اتریوم را به اتریوم و اتریوم کلاسیک تقسیم کرد.

منبع: blockgeeks